خاطرات مدرسه

سال نو مبارک!

این چند وقت که نبودم درگیر کار بودم والبته حوصله بروز کردن وبلاگ رو نداشتم وبیشتر تو اینستاگرام مشغول بودم(آدرسش:alibayat69)

راستش تو این شش ماه که مدرسه مشغول بودم کلی اتفاقات خوب وبد برام اتفاق افتاد.از گلایه مندی همیشگی برخی از والدین از معلم در موارد مختلف و گیردادن های الکی ادارمون بگیر تا گرفتن لوح تقدیر به خاطر معلم نمونه بودن و کمک کردن بعضی از والدین به من در درس وکارهای دیگه.

شانس من امسال یکی از اولیا که اسمش آقای دده بیگی هست،پسرش(امید) دانش آموز من هستش.مردی بسیار خوب ومهربان،باادب ومهمتر از همه فهیم.یعنی از خود ما معلم ها بهتر معلم رو درک میکنه و همیشه هم به من میگه: میدونم شما معلم ها چه سختی میکشید وکسی قدرتون رو نمیدونه!خلاصه تا حالا هر کمکی از گرفتن ماژیک و تخته پاک کن و ورق A4 گرفته تا کمک روحی به من کرده.

ایشون خودشون بازنشته سپاه و جانباز نیز هستن.جاتون خالی عید من وخانواده ام رو ناهار دعوت کرد خونشون وکلی ازمون پذیرایی کرد ویه هدیه خوب هم به من داد.خدا ان شاالله اجرش بده و همیشه سالم وسلامت باشه.(ای کاش همه اولیا یا حداقل بیشترشون کمی از معرفت این آقا رو داشتن وقدر ما معلم ها رو میدونستن).

البته این رو هم بگم که مدیرمون(آقای عبدالکریمی) ومعاون مدرسه(آقای راستین)نیز خیلی هوای معلم های مدرسمون رو دارن ومیتونم بگم از بهترین ها هستن وهمین لوح تقدیر من وبقیه معلم ها نیز به لطف همین عزیزان هست.

در کل فقط من وبقیه معلم های مدرسمون که دوستان من هستن از دست ادارمون به دلایل مختلف ناراضی هستیم والبته دوری راه وخطرناک بودن جاده.(شهر دستجرد که در اون مشغول تدریس هستم حدود ۶۵کیلومتر با قم فاصله داره و جاده اون دوطرفه وباریک هستش و از بخشی از اون کلی ماشین سنگین ونیمه سنگین عبور میکنه ومتاسفانه هرساله تعداد زیادی تصادف در اون اتفاق می افته که خود من هم چندبار نزدیک بوده تصادف کنم ولی خدارو شکر به خیر گذشته )

و البته برخی از همکاران گرامی که دوستانمون نیز هستن وگاهی اوقات برای خودشیرینی و گرفتن پست ومقام حاضرن همکار ورفیق چندسالشون رو بفروشن وبه قول معروف زیرآبشو بزنن.

ای خد!گاهی چقدر زود آدم ها عوض میشوند و رنگ عوض میکنن وچهره واقعی خودشون رو نشون میدن! ایران...